Wiersze

[Coś ty Atenom zrobił, Sokratesie...]

  1. 1
    Coś ty Atenom zrobił, Sokratesie,
    Że ci ze z ł o t a s t a t u ę lud niesie,
    Otruwszy pierwej?…
  2. Coś ty Italii zrobił, Alighiery,
    Że ci d w a g r o b y stawi lud nieszczery,
    Wygnawszy pierwej?…
  3. Coś ty, Kolumbie, zrobił Europie,
    Że ci t r z y g r o b y w e t r z e c h m i e j s c a c h kopie,
    Okuwszy pierwej?…
  4. Coś ty uczynił swoim, Camoensie,
    Że po r a z d r u g i grób twój grabarz trzęsie,
    Zgłodziwszy pierwej?…
  5. Coś ty, Kościuszko, zawinił na świecie,
    Że d w a c i ę g ł a z y w e d w u s t r o n a c h g n i e c i e,
    Bez miejsca pierwej?…
  6. Coś ty uczynił światu, Napolionie,
    Że cię w d w a g r o b y zamknięto po zgonie,
    Zamknąwszy pierwej?...
  7. Coś ty uczynił ludziom, Mickiewiczu?…

  8. 2
    Więc mniejsza o to, w jakiej spoczniesz urnie,
    Gdzie? kiedy? w jakim sensie i obliczu?
    Bo grób Twój jeszcze odemkną powtórnie,
    Inaczej będą głosić Twe zasługi
    I łez wylanych dziś będą się wstydzić,
    A lać ci będą łzy p o t ę g i d r u g i é j
    Ci, co człowiekiem nie mogli Cię widziéć.
  9. 3
    Każdego z takich jak Ty świat nie może
    Od razu przyjąć na spokojne łoże,
    I nie przyjmował n i g d y, j a k w i e k w i e k i e m,
    Bo glina w glinę wtapia się bez przerwy,
    Gdy sprzeczne ciała zbija się aż ćwiekiem
    Później… lub pierwéj…
do góry Copyright © Radosław Dąbrowski, Krzysztof Kozoń. 2010-2017