Wiersze

Marionetki

  1. I
    Jak się nie nudzić? gdy oto nad globem
    Milion gwiazd cichych się świeci,
    A każda innym jaśnieje sposobem,
    A wszystko stoi - i leci...
  2. II
    I ziemia stoi - i wieków otchłanie,
    I wszyscy żywi w tej chwili,
    Z których i jednej kostki nie zostanie,
    Choć będą ludzie, jak byli...
  3. III
    Jak się nie nudzić na scenie tak małéj,
    Tak niemistrzowsko zrobionéj,
    Gdzie wszystkie wszystkich Ideały grały,
    A teatr życiem płacony -
  4. IV
    Doprawdy, nie wiem, jak tu chwilę dobić,
    Nudy mię biorą najszczersze;
    Co by tu na to, proszę Pani, zrobić,
    Czy pisać prozę, czy wiersze? -
  5. V
    Czy nic nie pisać... tylko w słońca blasku
    Siąść czytać romans ciekawy:
    Co pisał Potop na ziarneczkach piasku,
    Pewno dla ludzkiej zabawy (!) -
  6. VI
    Lub jeszcze lepiej - znam dzielniejszy sposób
    Przeciw tej nudzie przeklętéj:
    Zapomnieć ludzi, a bywać u osób
    - Krawat mieć ślicznie zapięty...!
do góry Copyright © Radosław Dąbrowski, Krzysztof Kozoń. 2010-2017