Wiersze

Aerumnarum plenus

  1. 1
    Czemu mi smutno i czemu najsmutniéj,
    Mamże Ci śpiewać ja - czy świat i czas?...
    Oh! bo mi widnym strój tej wielkiej lutni,
    W którą wplątany duch każdego z nas.
  2. 2
    I wiem, że każda radość tu ma drugę,
    Poniżej siebie, przeciw-radą łzę,
    I wiem, że każdy byt ma swego sługę,
    I wiem, że nieraz, błogosławiąc, klnę.
  3. 3
    Czemu mi smutno?; bo nierad bym smucić,
    Ani przed sobą kłamstwa rzucać cień,
    By skryć, jak czego nie można odrzucić,
    By uczcić, czego wyciąć trudno w pień.
  4. 4
    Więc to mi smutno - aż do kości smutno,
    I to - że nie wiem, czy ten ludzi stek
    Ma już tak zostać komedią-okrutną
    I spać, i nucić, śpiąc: "T o - t a k i w i e k !"
  5. 5
    Więc to mi smutno, i tak coraz gorzéj,
    Aż od-człowiecza się i pierś, i byt,
    I nie wiem, czy już w akord się ułoży,
    I nie wiem, czy już kiedy będę syt...!
  6. 6
    I nie wiem - - czy już będę mógł nie wiedzieć,
    Że coraz ż y w o t mniej uczczony tu -
    Że coraz łatwiej przychodzi powiedzieć,
    Ze snu się budząc: "W r ó ć m y ż znów do snu."
do góry Copyright © Radosław Dąbrowski, Krzysztof Kozoń. 2010-2017